انسان باید در مسیر زندگی خود از شکست و ناموفقیت های زندگی اش کم نیارد ودربین راه نبرد.اگرکسی سست وکم صبر باشد یقین داشته باش که هرگز در دنیا وحتی در آخرت به جایی نخواهد رسید.هستند.دراین راستا دین مقدس اسلام خیلی روی بحث صبر واستقامت مانورمی دهد ازاین قبیل مثال ها چند نمونه ای ازآیات وروایات ذکرمیکنم که ان شاء الله استفاده نمایید.
تقریری که در پیش رو داریم بیان یکی از منصوبات است که نام آن مفعولُ به میباشد. حال، اصلا منصوب یعنی چه؟ ببینید ما در نحو یک عامل،معمول و علامت داریم که ارکان اعراب هستند:اعراب یعنی تغییر کردن آخر کلمات به علامت هایی که عوامل ایجاد میکنند.مثلا جاءَ علیُ – اینجا عامل فعل جاء میباشد که در علی اثر گذاشته و آن را معمول خود کرده است اعرابی که علی به خود گرفته است که لفظی هم هست و ما آن را میبینیم علامت نام دارد. یکی از معمولات منصوبات هستند که یا آخر کلمه با علامت نصب ــَـ ، منصوب بودن خود را نشان میدهد یا در جایگاه منصوب بودن قرار گرفته است و علامت خودش را به صورت اعراب تقدیری نشان میدهد.
بنا به گفته تاریخ برده داری قبل از اسلام امری رایج بوده که با ظهور اسلام با برخی از اصلاحات در قوانین آن، این امر نسخ نشد. سیره معصومین علیهم السلام و متشرعه نیز مخالفتی با امر برده داری نداشته است. پس از ممنوعیت برده داری و مخالفت حقوق بشر با این امر سوالی که از اندیشمندان اسلامی پرسیده شد این بود که چگونه اسلام که همه را مساوی در خلقت میداند با این امر مخالفتی نداشته و حکم آنرا به کلی لغو نکرده است. عده ای معتقدند که اسلام مخالف برده داری بوده ولی به خاطر اقتضائات عصر مجبور به تأیید آن شده و به تدریج در پی برانداختن آن کوشیده و عده ای معتقدند دلیل قطعی وجود ندارد که بتوان گفت اسلام مخالف این امر است و فی الجمله میتوان از این حکم دفاع کرد.
